Mama, waarom huil je?

Waarom huil je mama?
Die vraag stelde één van onze kinderen me dit weekend. Ik stond op het punt afscheid te nemen van onze lieve hond Tara. Bijna 15 jaar was ze mijn beste vriendinnetje en nu was ze op en stond ik als baasje voor de onmogelijke beslissing om haar in te laten slapen. Ik was overmand door verdriet en toonde dat door te huilen.

Emoties, we hebben ze allemaal. De basisemoties zijn blijdschap, boosheid, angst en verdriet. Jonge kinderen tonen deze emoties nog zonder schroom. Ze kunnen niet benoemen wat er gebeurt in hun lijfje en begrijpen de emotie die ze voelen vaak nog niet maar ze tonen hem wel. Denk maar aan de peuter die midden in de supermarkt een driftbui krijgt omdat hij geen snoep krijgt. Met zijn voetjes stampend op de grond laat hij zien dat zijn lijfje op dat moment vol zit met boosheid. Of de kleuter die er van overtuigd is dat er monsters onder zijn bed zitten en huilend en trillend van angst bij papa en mama in bed kruipt.

Als volwassenen hebben we vaak moeite met het tonen van onze emoties. We willen ons groot houden en zeker naar onze kinderen toe niet laten merken dat we boos, bang of verdrietig zijn.  We weten allemaal dat het niet fijn voelt om emoties op te kroppen. Als we onze emoties te lang in houden ontstaan er allerlei klachten, zoals hoofdpijn en buikpijn, en toch doen we het. En we leren  onze kinderen dat ook te doen. De driftbui wordt zo snel mogelijk de kop in gedrukt, monsters onder het bed bestaan niet en op het moment dat een kind huilt pakken we een zakdoek, drogen de tranen en sussen het kind door te zeggen dat het niet hoeft te huilen. Kinderen leren op deze manier om hun emoties voor zich te houden. Dit kan uiteindelijk leiden tot allerlei problemen. Kinderen kunnen fysieke klachten ontwikkelen die niet medisch te verklaren zijn of ze kunnen uit het niets extreem reageren op gebeurtenissen omdat het emotionele emmertje overloopt. Soms zie je kinderen die boos of clownesk gedrag laten zien om een andere emotie te maskeren. Ook kunnen ze worstelen met de emoties die ze ervaren en niet durven uiten. Voor kinderen kunnen deze emoties beangstigend zijn omdat ze nog niet goed begrijpen wat ze voelen en hoe ze met dit gevoel om kunnen gaan.

Het is belangrijk dat we als ouders oog hebben voor de emoties van onze kinderen en ze laten weten dat deze emoties (ook de minder prettige) bij het leven horen. Het is onze taak als opvoeders om kinderen te leren hoe ze om kunnen gaan met emoties als boosheid, angst en verdriet. Niet door ze te leren ze weg te stoppen maar door ze te leren ze op een juiste manier te uiten. En dat begint met het goede voorbeeld te geven. Door zelf je emoties te laten zien leren kinderen dat dit normaal is en dat het niet raar is als ze zelf deze emoties ervaren. Het tonen van je eigen emotie kan ook een mooie ingang zijn om, eventueel op een later moment als de emotie gezakt is, met je kind hier het gesprek over aan te gaan.

Als een kind vast loopt met zijn emoties kan een traject bij de kindercoach hem helpen om meer grip te krijgen op zijn emoties en er mee om te leren gaan. In mijn praktijk maak ik hiervoor bijvoorbeeld gebruik van het lekker in je vel spel waarbij we emoties uitbeelden en van elkaar proberen te raden welke emotie er wordt uitgebeeld. Of we maken met behulp van een pop en emoticons inzichtelijk dat je soms een bepaalde emotie voelt terwijl je een andere emotie laat zien. Door samen met het kind te gaan spelen met de verschillende emoties krijgt hij meer inzicht en kan hij in een veilige omgeving oefenen met het uiten van de emoties. Zo bereidt het kind zich voor om ook buiten de praktijkruimte zijn ware emoties te gaan uiten.

Aan de keukentafel heb ik, al huilend, aan de kinderen uitgelegd dat ik heel erg verdrietig was omdat ik Tara zo zou gaan missen en dat ik daarom moest huilen. De kinderen zagen mijn verdriet en stonden het verdriet toe, zoals ik ook hun verdriet toesta. Uiteindelijk gaf de aanwezigheid van de kinderen en hun stilzwijgende acceptatie van mijn verdriet mij veel troost en dat is precies wat er gebeurd wanneer emoties de ruimte krijgen, dan werken ze helend.

En zo zorgde Tara zelfs in haar dood voor weer een waardevolle les.

In liefdevolle herinnering aan mijn allerliefste Taartje 15-01-2003 – 16-12-2017

2 gedachten over “Mama, waarom huil je?”

Geef een reactie