De impact van ziekte op je gezin

De afgelopen maanden is het stil geweest rondom mijn praktijk. Onze oudste zoon werd ziek en moest worden opgenomen in het ziekenhuis en ineens veranderde ons leven in een achtbaan.

Op het moment dat één van je kinderen iets mankeert en naar het ziekenhuis moet, gebeurt er van alles in de dynamiek van je gezin. Enerzijds wil je je zieke kind steunen en er voor hem zijn maar ook je andere kinderen hebben je, juist op zo’n moment, ontzettend hard nodig. Zij blijven thuis achter met een hele hoop vragen. Ze maken zich zorgen om hun zieke broertje of zusje, missen hun ouders en willen het liefst gewoon thuis zijn, in hun eigen veilige omgeving met hun eigen spulletjes om zich heen.
Als ouders zit je op zo’n moment in een spagaat. Je wilt bij je zieke kind zijn maar je wilt er ook zijn voor je andere kinderen en helaas kun je jezelf niet in tweeën splitsen. Je moet op dat moment keuzes maken en hoe je het ook organiseert, het voelt nooit helemaal goed omdat je gezin opgesplitst is.

Ook als de ziekenhuisopname achter de rug is betekent dit nog niet dat alles weer bij het oude is. Vaak komen de emoties die bij een ziekenhuisopname van je kind horen, pas echt vrij op het moment dat het kind weer thuis is en alles weer “normaal” is. In het ziekenhuis word je geleefd en zit je als het ware in de overlevingsstand. Emoties worden dan gemakkelijk geparkeerd maar eenmaal thuis komt de emotionele ontlading. Hoe dit zich uit is bij iedereen verschillend. Het is in ieder geval belangrijk om je emoties te kunnen uiten en ook met je kinderen open te kunnen praten over de impact die de ziekenhuisopname op hen heeft gehad.

Eén van de emoties die een ziekenhuisopname van je kind kan oproepen is angst. Als ouder kun je angst ervaren, bijvoorbeeld voor herhaling, maar ook je kinderen kunnen angst ervaren. Het kind dat ziek is geweest kan bang zijn opnieuw ziek te worden en weer naar het ziekenhuis te moeten. Misschien zijn er nare behandelingen uitgevoerd in het ziekenhuis en is je kind bang dat hij deze behandelingen opnieuw zal moeten ondergaan of heeft hij veel pijn gehad en is hij bang dat de pijn terug komt. Je andere kinderen kunnen bang zijn dat ze opnieuw achtergelaten worden bij oppas terwijl hun ouders en zieke broertje of zusje ver bij hen vandaan in het ziekenhuis zijn. Misschien is er bij hen ook de angst dat ze zelf ziek kunnen worden. Deze angsten zijn niet altijd terecht maar kunnen je kind wel volledig in zijn greep houden. Het is belangrijk dat je kind zijn angsten mag en kan benoemen en dat je zijn angsten serieus neemt.

Bij de kinderen die tijdens de opname thuis achter zijn gebleven kan nog een heel andere emotie spelen. Zij kunnen (onbewust) het gevoel hebben er minder toe te doen, minder belangrijk te zijn dan hun zieke broertje of zusje. Het is logisch dat je je veel zorgen maakt als je kind ziek is en opgenomen moet worden en tijdens een ziekenhuisopname draait alles vaak om het zieke kind. Ook de omgeving vraagt meestal hoe het met het zieke kind gaat maar vaak wordt vergeten om te vragen hoe het met de andere kinderen gaat. Ik kan me herinneren dat onze middelste zoon me verdrietig vertelde dat hij er genoeg van had dat iedereen steeds aan hem vroeg hoe het met zijn broer ging. Niemand vroeg hem hoe het met hém ging en dat gaf hem het gevoel dat hij op de één of andere manier minder belangrijk was.

Dit gevoel van er niet toe doen, niet gezien en gehoord worden, kan heel diep zitten. Het kan zich op allerlei manieren uiten. Het kind kan allerlei onverklaarbare fysieke klachten ontwikkelen, een onbewuste manier om aandacht te vragen van de ouders. Het kan zich terugtrekken en heel stil worden of juist heel boos reageren en met ongewenst gedrag zorgen dat hij de aandacht krijgt waar hij onbewust zo naar verlangt. De impact van de ziekenhuisopname kan enorm doorwerken op de eigenwaarde van het kind.

Op zo’n moment is het belangrijk om je kind de aandacht te geven die het nodig heeft en te laten voelen dat hij er toe doet, evenveel als zijn zieke broertje of zusje. Als dat niet voldoende is kan een kindercoach je kind helpen om zijn gevoel van eigenwaarde terug te krijgen en weer te leren ervaren dat hij goed is zoals hij is, dat hij er toe doet en dat hij gezien en gehoord mag worden. Ik werk erg graag met deze kinderen en kan hen, vanuit mijn professionele ervaring en kennis als kindercoach, maar zeker ook met mijn ervaring als moeder van drie kinderen waarvan er één al diverse ziekenhuisopnames achter de rug heeft, goed helpen.

De ziekenhuisopname van onze oudste is inmiddels alweer een tijdje geleden en we zijn ons aan het voorbereiden op een nieuwe opname met operatie. Gelukkig zal het deze keer een korte en geplande opname worden wat alles wat beter te overzien maakt. Ik probeer mijn aandacht zo goed mogelijk te verdelen over alle drie onze kinderen en ze te laten voelen dat ze allemaal even belangrijk voor me zijn.

Door alle hectiek van de afgelopen periode had ik sterk de behoefte om mijn wereldje te verkleinen en me volledig te focussen op mijn gezin. Nu alles weer in wat rustiger vaarwater is gekomen kom ik weer uit mijn cocon. Ik voel dat er weer ruimte is om me ook weer op mijn praktijk te richten. De ideeën beginnen weer te borrelen en ik krijg weer zin om aan de slag te gaan. Ik ga het nieuwe jaar vol vertrouwen in.

Geef een reactie